…
O szczęście trzeba grać vabank, vabank,
Z fortuną tak to zwykle bywa,
Kto nie naraża nigdy się na szwank,
Ten głównej stawki nie wygrywa
Vabank o szczęście trzeba z życiem grać,
Bo ono kpi z ostrożnych graczy.
Fortunę trzeba dużą stawką brać
Z tą panią nie da się inaczej.

Zagrajmy jeszcze raz vabank, vabank,
Z fortuną tak to zwykle bywa.
Kto nie naraża nigdy się na szwank,
Ten głównej stawki nie wygrywa.
Vabank zagrajmy po raz drugi,
Bo… historia lubi się powtarzać.
Fortuna lubi by, gdy podwajać ją,
A my lubimy się narażać.
…

śpiewa: Jacek Chmielnik

Rankiem dbaj o miłość
nocą dbaj o miłość
miłość to
to kruchy kwiat
noś ją w środku serca
grzej ją swoim ciałem
miłość to
to wiotki kwiat
kwitnie tylko wtedy
kwitnie kiedy jesteś ze mną tu

przed snem dbaj o miłość
we śnie dbaj o miłość
miłość to
to wątły kwiat
płatki możesz zwarzyć
twoim zimnym wzrokiem
miłość to
to wiotki kwiat
kwitnie tylko wtedy
kwitnie kiedy jesteś ze mną tu

śpiewa: Tadeusz Nalepa

Gdy ubiorę mój garnitur czarny i lakierki cacy
gdy skapuje moja stara że to wcale nie do pracy
kiedy ruszą zasmuconych żałobników ławy
od mostu Sikory do śląskiej Ostrawy
gdy kitę odwalę będzie wspaniale
kiedy odwalę kitę
to będzie wspaniałe i znakomite

Gdy ubiorę mój garnitur czarny i lakierki cacy
gdy skapuje wreszcie stara że to wcale nie do pracy
choćbym czynił cuda nic już nie pomoże
źle być mogło w sumie było nienajgorzej
było wspaniale
stwierdzę gdy kitę odwalę

słowa: Jaromir Nohavica i Pavel Dobeš
przekład: Renata Putylacher
muzyka: Jaromir Nohavica
śpiewa: Jaromir Nohavica

Gdy emocje już opadną
Jak po wielkiej bitwie kurz
Gdy nie można mocą żadną
Wykrzyczanych cofnąć słów
Czy w milczeniu białych haniebnych flag
Zejść z barykady
Czy podobnym być do skały
Posypując solą ból
Jak posąg pychy samotnie stać

Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść
Niepokonanym
Wśród tandety lśniąc jak diament
Być zagadką, której nikt
Nie zdąży zgadnąć nim minie czas

Niepokonani – Perfect

Dobrze się pan czuje?
To świetnie,
właśnie widzę – jasny wzrok, równy krok
jak w marszu.
A ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Moje prawo to jest pańskie lewo.
Pan widzi: krzesło, ławkę, stół,
a ja – rozdarte drzewo.

Pora wracać, już śpiewają zięby.
Niedługo, proszę pana, będzie rano.
Iść do domu, przetrzeć oczy, umyć zęby.
Nim robotnicy wstaną.

słowa: Agnieszka Osiecka
muzyka: Przemysław Gintrowski
śpiewa: Krystyna Janda

Czy ktoś wie kim jest wykonawczyni i o czym spiewa?
Wciągnał mnie ten kawałek z butami… słucham niemal bez przerwy i zachwycam się.

Kiedy Joszko gra
Cały boży świat
W zdumieniu słucha
Gdy Joszko gra
Gdy na drumli gra
I na liściu gra
Od serca do ucha
Czule jak nikt

Niech zegary śpią
Otrzyj ślady łez
Oby Joszko grał
Aż po czasu kres

Anna Maria Jopek – Joszko Broda

<

Brzmi znajomo, prawda? I wcale nie dlatego, że słyszalam to juz setki razy!!!
Tekst jest silvowy! “Tyle jasnych nut”
Dla mnie najlepsze jest “Z każdym swoim dniem
Zaprzyjaźnij się
Spróbuj widzieć świat
Pozytywnie”
Za wyjątkiem “spróbuj”, rzecz jasna. Powiedzialabym “zobacz!!!”, czego Tobie i sobie zyczę

Dziwny jest ten świat,
gdzie jeszcze wciąż
mieści się wiele zła.
I dziwne jest to,
że od tylu lat
człowiekiem gardzi człowiek.

Przyszedł już czas,
najwyższy czas,
nienawiść zniszczyć w sobie.

Dziwny jest ten świat – Czesław Niemen

Co tu dodać? Biore sobie tylko do serca ostatnie wersy….

Przepraszam, że żyję
Przepraszam, że piję
Przepraszam, że tyję
Choć szczęścia mi brak
Przepraszam, że minę
Przelotnie jak ptak
Przepraszam, że nie jem
Przepraszam, że jem
Przepraszam, że nie wiem
Przepraszam, że wiem

To świetnie, że żyję
To świetnie, że piję
To świetnie, że tyję
Choć szczęścia mi brak
Nie szkodzi, że minę
Przelotnie jak ptak…

słowa: Agnieszka Osiecka
muzyka: Jerzy Satanowski
śpiewa: Justyna Szafran
Cały weekend spędziłam we Wrocławiu. Na koncercie mis i gongów, który to miał byc główna atrakcją, byłam…
Byłam tez w miejscu zwanym Osrodkiem!!! I to swietnie, że tam trafiłam! Osrodek sprężyną miasta!!! Ktoś (dzięki Ci!) zadbał, bym miała miejsce na zakonczeniu sezonu w klubie Ośrodek we wrocławskim Capitolu. Oj, tam się działo!
Zabrakło Leszka Możdzera, który deczko pomylił terminy . Chociaz własciwie troszke zaznaczył swą obecność… zadzwonił do nas gdzies spod Berlina. Za to usłyszałam i w całej krasie zobaczyłam Big Band CAPITOL, Justynę Szafran, zespół Jeden plus Dwie, Bognę Woźniak, Pawła Gołębskiego, L.U.C’a, Bodo Koxa, Justynę Antoniak, Tomka Leszczyńskiego, Kasię Mirowską, Sambora Dudzińskiego, Formację Chłopięcą LEGITYMACJE, oraz wielu innych przyjaciół Ośrodka. Ech, mają nowa fankę!!!
Co to była za noc! Z pewnościa jeszcze nie raz zajrzę do Ośrodka, do ludzi, których tam spotkałam…
Przepieknie w Ośrodku śpiewała miedzy innymi Justynka Szafran. Do rozbiórki wybrałam kawałek “Przepraszam, że żyję” nie dlatego, że najbardziej mi się spodobał, ale dlatego, że ogromnie jestem ciekawa Twojej interpretacji. (Koniecznie odtwórz tę piosenkę)
Moja byłaby taka:
Refren pochodzi z czasów zanim dziewczyna poznała MS, jest raczej artefaktem. Podobnie jak pierwsza zwrotka. Nie można się zgodzić z twierdzeniem, że Anioły o nas zapomniały, raczej to my o nich (kiedy tak mówimy/myslimy). A “zapatrzeni w skarawek nieba..” – o, to juz zapowiedź tego, co ma się wydarzyć/wydarzy się
Druga zwrotka świadczy o procesie! Zaczęło sie! Znamienne: “poigrajmy sobie z czasem”
Trzecia zwrotka zawiera clou – Cokolwiek robisz (pomijam metodę, jedynie nadmieniając, że nie mam nic przeciwko butelce wina ) nie zamieniaj serca w bliznę! (ani w twardy głaz, ale tego tekstu póki co nie rozkminiajmy )
I jeszcze ostatni refren – widac zmiany i to ku lepszemu Do doskonałości brakuje zmiana ograniczajacego przekonania, że szczęścia brak, ale wszak genialność nie oznacza doskonałości, a droge do niej!
Amen

Trafiłam dzisiaj na tekst chilijskiego noblisty Pabla Nerudy:
Powolnie umiera
ten, kto nie podróżuje,
ten, kto nie czyta,
ten, kto nie słucha muzyki,
ten, kto nie obserwuje.
Powolnie umiera
ten, kto niszczy swą miłość własną,
ten, kto z nikąd nie chce przyjąć pomocy.
Powolnie umiera
ten, kto staje się niewolnikiem przyzwyczajenia,
ten, kto odtwarza codziennie te same ścieżki,
ten, kto nigdy nie zmienia punktów odniesienia,
ten, kto nigdy nie zmienia koloru swojego ubioru,
ten, kto nigdy nie porozmawia z nieznajomym.
Powolnie umiera
ten, kto unika pasji i wiru emocji,
które przywracają oczom blask i serca naprawiają
Powolnie umiera
ten, kto nie opuszcza swojego przylądka
gdy jest nieszczęśliwy w miłości lub pracy,
ten, kto nie podejmuje ryzyka spełnienia marzeń,
ten, kto choć raz w życiu nie odłożył na bok racjonalności…
Zaryzykuj Siebie Od Dzisiaj! Zacznij Działać Od Zaraz!

Nie Pozwól Sobie Na Powolne Umieranie!
NIE ZABRANIAJ SOBIE BYĆ SZCZĘŚLIWYM!

Dla mnie 100% synchronii mimo, że gość nie żyje od niemal 40 lat!